… nie wolno się poddawać – trzeba mieć nadzieję, że wkrótce zaświeci słońce, moje ulubione słońce, które po dzisiejszym poranku szczególnie utkwiło mi w pamięci… ;)
Ale po kolei… Dzisiaj o 5.30 rano podczas totalnej ulewy wyjechałem w teren z nadzieją, że właśnie zobaczę ten błysk… Wiedziałem, że długo nie będzie trwał, że będzie zbyt mało czasu, by zatrzymać we właściwym momencie ;) te piękne chwile. I zabłyszczało moje słońce niemalże na zawołanie, ocieplając swoimi promieniami ten piękny kawałek buczyny… Krople wody błyszczały niczym szklana biżuteria ozdabiając każdą gałąź. Pnie drzew lśniły porannym światłem mieniąc się kolorami. Chciałem zatrzymać ten czas, lecz wskazówki mojego zegarka nieubłaganie brnęły do przodu oznajmiając porę rozstania… :(
Myślami wciąż jestem w tym lesie… do przyszłego weekendu… ehhhh…

Kilka zdjęć z dzisiejszego wypadu w południowe krańce powiatu dębickiego. Natura była znowu łaskawa i pozwoliła zrobić mi kilka ciekawych ujęć porannych mgieł i kwiatów… Zdjęć jest znacznie więcej, ale nie będą one publikowane… przynajmniej na razie ;)

W ostatnią niedzielę zakończył się wiosenny plener członków i sympatyków ZPFP organizowany po raz pierwszy na Pogórzu Strzyżowskim. Pogoda na szczęście dopisała, chociaż na początku tygodnia miałem wątpliwości śledząc jej prognozę. Tak jak zaplanowałem, sobota była szczelnie wypełniona ciekawym (mam nadzieję) programem. Pobudka o 5.00 i wyjazd w okolice Pasma Klonowej Góry. Zaliczono m. in. górę Bardo oraz rezerwat przyrody Góra Chełm. O godzinie 12.00 spotkanie z przewodnikiem po schronie kolejowym w Stępinie, który opowiedział nam jego ciekawą historię. Następnie wyjazd do Gogołowa i stop przy zabytkowym drewnianym kościółku, potem Januszkowice i ponad 600-letni dąb. Następnie miasto Frysztak i smakowity obiad, który trwał ponad dwie godziny. W centrum tego malowniczo położonego miasteczka jest miejsce (parking) z którego podziwialiśmy słynną „Bramę Frysztacką” i pasmo Czarnorzecko-Strzyżowskiego Parku Krajobrazowego. Następnie niektórzy z nas zaliczyli rezerwat przyrody „Herby” z jego progami i półkami skalnymi wznoszącymi się ponad doliną Wisłoka. Po drodze do bazy, kilka km od Głobikowej kilkukrotnie zatrzymywaliśmy się podziwiając okoliczne wzgórza i robiąc ostatnie tego dnia zdjęcia. W ten sposób fotograficznie zakończyliśmy sobotę. Do późnych godzin nocnych, przy zapachu smażonej na zewnątrz kabaniny, trwały rozmowy i prezentacje zdjęć Marka Nasiadki. Nazajutrz zaliczyliśmy rezerwat przyrody „Torfy” w Głowaczowej, gdzie odgłosy żurawi na koniec pożegnały plenerowiczów kończąc tę imprezę.

Poniżej kilkanaście zdjęć z imprezy. Z uwagi na to, że ten teren mam dosyć dobrze obfotografowany i to praktycznie o każdej porze roku, starałem się większość zdjęć robić samym plenerowiczom, dlatego poniższe nie przedstawiają najciekawszych i charakterystycznych elementów Pogórza Strzyżowskiego – kilka z nich m. in. stare domy to tylko takie ciekawostki ;)

Nie wytrzymałem… musiałem… pomimo -20*C wybrałem się w południowe rubieże Gminy Dębica – klimat totalnie odjechany – feria barw i klimatów. Inne zdjęcia i opisy do nich umieszczę niebawem w osobnym wpisie. Teraz na szybko to zdjęcie, dla którego szybko – zbyt szybko – zakończyłem plener chcąc je obejrzeć na ekranie komputera – Tatry, widziane z naszego Południka tj. ok 130 km w linii prostej.

Na obejrzenie reszty zdjęć zapraszam wkrótce :)

Nie wiem co to za stwór, ale trzeba mieć tupet, żeby fotografowi na obiektywie lądowisko zrobić i jeszcze nogę za nogę sobie zakładać. Ale trzeba również przyznać, że oczy ma ciekawe:

Długo czekały na wpis o sobie, ale w końcu przyszła na to pora. Niby chwasty, a ile piękna mają w sobie. Gdy zrobimy im zdjęcia o odpowiedniej porze poranka, możemy być pewni ciekawych efektów. Na początku czerwca robiąc tradycyjny weekendowy objazd po powiecie dębickim zrobiłem kilka zdjęć tym „chwastom”. Pomyślałem sobie, że swoim wyglądem zasługują na osobny temat.

Szczegółów nie będę zdradzał, ale dzisiaj zacząłem robić zdjęcia pod kątem nowego projektu. Będę potrzebował przede wszystkim dużo szczęścia, czasu i sprzętu. Z tym ostatnim to najmniejszy problem, bo można przecież kupić obiektyw za 6000 zł i sprawa załatwiona, ale te wcześniejsze kwestie… szkoda gadać. Kiepsko będzie z czasem wolnym. A szczęście? No cóż… na to nie mam wpływu :(

Tymczasem kilka dzisiejszych strzałów:

Właściwie to nie miałem do tej pory zwyczaju startować w konkursach fotograficznych – jakoś brakowało czasu, chęci i ochoty, ale tym razem było inaczej. Zachęcony i zmobilizowany przez przełożonych, postanowiłem udać się do Parkosza i pstryknąć kilka zdjęć funkcjonariuszom z grupy mobilnej. Efektem były trzy fotografie, które wzięły udział w konkursie.

Oto jedna z nich:

Słowami Marka Grechuty można oznajmić, że na dobre zadomowiła się Pani Wiosna w naszym regionie. A trzeba przyznać, że nie każdy w Polsce ma takie szczęście podziwiać ją tak pięknych terenach, jakie znajdują się na południe od Dębicy. Ale zanim po pagórkach poskakałem, wschodzik słońca w Zawadzie zaliczyłem – zresztą nie będę się rozpisywał zbytnio – poniżej kilka zdjęć z pewnej soboty :)

Należy do chronionych i rzadkich krzewów, które wczesną wiosną, a nawet można śmiało powiedzieć, że na zakończenie zimy, zanim wypuszczą liście oblepiają swoje gałązki pięknymi, różowymi i filigranowymi kwiatami. Inną ciekawostką jest fakt, że cała roślina jest bardzo trująca. Jak twierdzi wikipedia, cyt. „zjedzenie 10-12 dojrzałych owoców może spowodować śmierć dorosłego człowieka, dla dziecka nawet 1-2 owoce mogą być śmiertelne. Owoce i liście zawierają dwa trujące składniki: glikozyd dafninę i mezereinę”. Tak więc trzeba uważać.
Ostatnio fotografowałem tę ciekawą roślinę w Roztoczańskim Parku Narodowym. Teraz nie muszę tam jechać, by mieć okazję podziwiania tej pięknej rośliny – znalazłem ją w lasach pomiędzy Braciejową i Stasiówką. A ponieważ nieopodal rosły również miodunki, przeturlałem się na drugi bok i im również zrobiłem kilka zdjęć :)

W dniach 23-24 stycznia 2010 r. w Hali Widowiskowo-Sportowej „PODPROMIE” w Rzeszowie odbywały się Targi Ślubne. Zwykle jeździłem tam, by popatrzyć na nowości w dziedzinie usług poligraficzno-fotograficznych, by oglądnąć ciekawe albumy, by spotkać się ze znajomymi z branży i oczywiście naoglądać się pięknych kobiet odzianych (lub prawie odzianych) w ciekawe kreacje ślubne i nie tylko. Tym razem miałem inny cel. Wraz z grupą pięciu kolegów z branży foto z Dębicy – najlepszych specjalistów w tej dziedzinie, mieliśmy stworzyć reportaż dla pewnej firmy oferującej odzież ślubną.

Dzisiaj o 5.00 wyruszyłem w teren. Wcześnie? Eeee… normalnie dla mnie. Nie lubię dużo spać – lepiej poświęcić się i o tej porze właśnie zatrzymać w kadrze jakieś ciekawe tereny, obiekty, czy zjawiska. Bardzo lubię ten czas kiedy to noc wita się z dniem. Zwłaszcza o tej porze roku przy takich mrozach można podziwiać piękne kolory budzącego się powoli dnia. Niestety nie tym razem – nie dane mi dzisiaj było uchwycić tego zjawiska – brakowało „tylko” słońca. A więc z kolorami trzeba było sobie jakoś radzić, trzeba było ich szukać w inny sposób. Myślę, że kilka nawet znalazłem ;)

Wszyscy zapewne wiedzą co wydarzyło się kilka 3 dni temu na Haiti. Do tej pory oglądamy wstrząsające zdjęcia z miejsca objętego tą tragedią. Dzisiaj, po oglądnięciu kilkudziesięciu kolejnych zdjęć  „ścisnęło mnie w gardle” do tego stopnia, że od razu jakoś popatrzyłem w kierunku skrótu na zakładkach Mozilli do mBanku – taka ludzka, zwyczajna reakcja – wykonałem przelew na kwotę 10 zł. Niby mało, zwłaszcza w porównaniu z deklarowanymi przez nasze  władze… 50 tys. $ (!), ale jakby tak każdy z osób, które korzystają z bankowości internetowej, uzbierałaby się niezła sumka. Przelew wykonałem dla UNICEF :)

Wczorajszy pogodny, mglisty i mroźny wieczór zwiastował przyjście pięknego poranka. Już sobie wyobrażałem drzewa, krzewy i dosłownie wszystko pokryte gęstą szadzią, gdzie świt i wschód słońca malowałby niebo kolorami od pomarańczowego do purpurowego… I jak to bywa zwykle w takich przypadkach, planuje się odpowiedni plener w odpowiednim miejscu. I wszystko zostało zaplanowane i ustalone  gdyby nie małe „ale”…

Długo czekały te zdjęcia na obróbkę, ale nawał innych zajęć związanych oczywiście z fotografią nie pozwalał mi na ich publikację na blogu, co niniejszym to czynię.

Za zlecenie pewnej lokalnej firmy wykonałem serię zdjęć ręcznie wykonanych stylowych zaproszeń i kartek okolicznościowych. Kartki wykonane są w perfekcyjny sposób z zachowaniem odpowiedniego stylu i artystycznego smaku.

Pobudka o 3.00, gdzie normalni obywatele tego kraju zwykli przewalać się na drugi bok. Złowieszczy dźwięk budzika nakazał jednak wstać i jechać w ten przepiękny kawałek naszego regionu jakim jest niewątpliwie Beskid Niski. Dużo jeszcze tego terenu mam do zwiedzenia, tym bardziej ochoczo zebrałem się w sobie robiąc szybką kawkę i chrupiąc jakiegoś herbatnika zacząłem się ubierać.

Po drodze… wschód słońca w okolicach Jasła – zaraz, zaraz… taki był plan -  miała być ładna pogoda, tak wynikało z wszelkich prognoz. Tymczasem w rejonie Jasła spadło kilka kropel wody na szybę samochodu, co skutecznie obniżyło poziom mojego humoru. Jednak nie ma się co poddawać, nie będzie błekitnego nieba, ale za to oderwę się od codziennej rzeczywistości, oddając się naturze – to jest naważniejsze przecież.

A zdjęcia? Kilka nawet wyszło, nie będę Was zanudzał dalej – oglądnijcie sami :)

Po raz kolejny odbyłem lot nad Dębicą i jej okolicami. Z lotu ptaka dobrze znane mi na ziemi miejsca nabierają innego wymiaru. Wbrew pozorom trzeba się czasem dobrze zastanowić, czy widziany w dole teren jest tym, o którym się myśli.  A czasu na myślenie dużo nie ma, bo to przecież nie balon, lecz samolot lecący 180 km/h jest. Zatem zdaję sobie sprawę, że dużo ciekawych miejsc opuściłem, ale nie da się wszystkiego na raz  sfotografować. Wbrew pozorom również i kadrowanie jest niebanalne – nie wystarczy tylko naciskać na spust migawki i zdjęcia gotowe. Nie można precyzyjnie przesunąć samolotu w prawo, czy w lewo, by uzyskać odpowiedni kadr, a po nawrocie można już być w innym miejscu.

W ostatnią sobotę tuż przed 5 rano wybrałem się na dawno oczekiwany rekreacyjny spacerek po południowych rubieżach naszego powiatu. Ostatnio jakby coraz mniej jest czasu na takie wycieczki, tym bardziej z wielką ochotą wstawałem tak wcześnie rano. Wybór miejsca był nieprzypadkowy – w tym dniu miałem wesele w tamtych terenach (Zalasowa) więc trzeba było nieco wcześniej zaplanować plenerek z „młodymi”.

Nastała wiosna – skowronki w polach śpiewają, szpaki, makolągwy łączą się w pary, bociany gniazda sprzątają, w lasach pojedyncze zawilce już kwitną. Będąc wczoraj w Skamieniałym Mieście w okolicach Ciężkowic udało mi się napotkać pierwiosnka:

W dniu wczorajszym, późnym niedzielnym popołudniem wraz z grupą znajomych wybrałem się do Rezerwatu Przyrody „Torfy” na krótki rekreacyjny plener. Pogoda była wspaniała, więc trzeba było wykorzystać odpowiednio niedzielne popołudnie. Puszysty śnieg gęsto przykrył teren rezerwatu, widać to szczególnie na licznych kępach traw. W rezerwacie panowała absolutna cisza, czasem dzięcioł oznajmił swoją obecność, czasem stado sikorek. W rezerwacie byliśmy do samego zachodu słońca.

W niedzielę, dnia 18 stycznia roku pańskiego 2009, tuż przed 6 rano, skromna ekipa „Negatyw’nych” w składzie: Forest, Jankes i ja wybraliśmy się na północne krańce Beskidu Niskiego i zarazem Magurskiego Parku Narodowego by… zjeść wspaniałe, niedzielne, styczniowe, śnieżne śniadanko nad potokiem Kłopotnica w Foluszu. Tematem przewodnim były smażone na ognisku białe, cienkie i chrupiące kiełbaski z Sokołowa w ramach wspierania lokalnego przemysłu wędliniarskiego – słowem palce lizać. Imprezkę zrobiliśmy w miejscu specjalnie dla nas przygotowanym – na leśnej polanie. Z rozpaleniem małego ogniska nie było problemu – suche drewno już czekało, podobnie kije na kiełbaski. Te ostatnie ze smakiem zjedliśmy przy stoliku wyłożonym świeżym, śnieżnym obrusem.

Wykorzystując drugi dzień swojego urlopu oraz to, że zapowiadano ładną mroźną pogodę, 30 grudnia ub. roku postanowiłem odwiedzić rezerwat Torfy w Głowaczowej. To szczególne miejsce odwiedzane jest przez wiele zwierząt m.in. parzystokopytnych (ślady saren na lodzie) jak również hmm… ręki bym nie dał obciąć, ale wydawało mi się, że na pniu drzewa swoje ślady zostawił jakiś większy kot. Tak czy inaczej, moje ślady również tam zostawiłem, oczywiście na śniegu.

29 grudnia ub. roku wraz z grupą znajomych wybrałem się na wycieczkę w tereny należące już do Pogórza Ciężkowickiego. Cel wyjazdu Rezerwat Przyrody „LIWOCZ” oraz wejście na platformę widokową na szczycie góry o tej samej nazwie. Pogoda nie był dobra na podziwianie roztaczających się widoków – było bardzo mglisto. Było również mroźnie ok. -10*C , a w związku z tym drzewa pokryte były gęstą szadzią.

Dzisiaj miałem przyjemność wykonania rodzinnej sesji w troszkę trudnych warunkach – było mroźno i wietrznie (co widać po noskach), ale mimo to udało się zrobić kilka fajnych ujęć dziewczynkom i… ich rodzicom przy okazji. Tak więc przedstawiam Milenkę i Kamilkę w roli głównej:

Z nadzieją na fajne zimowe i świąteczne fotki, z grupą kilku osób umówiliśmy się o 6.00 w Boże Narodzenie na mały plenerek. Trzeba było w końcu „spalić to” obżarstwo wigilijne, a nic tak dobrze nie robi jak spacerek w mroźny poranek.

Zdjęcie wykonane w ubiegłą sobotę tuż przed 6.00 rano. Miałem nadzieję, że będzie bardzo dużo śniegu, ale niestety… Może w same święta będzie biało, czego sobie i Wam wszystkim życzę. Wesołych Świąt !!!

Dawno nie publikowałem zdjęć Kacpra więc nieniejszym to czynię. Kolega był fotografowany przed i po kąpieli. No to zapraszam:

Dzisiaj wcześnie rano uczestniczyłem w kilkuosobowym plenerku, który połączony był ze spacerkiem po dębickich uliczkach i zakamarkach. O godzinie 6.30 przechodzący ludzie troszkę dziwnie na nas patrzyli, bo nie jest to normalny widok jak kilku ludzi fotografuje „takie” miasto o tej porze dnia i takiej porze roku – wszak szaro-buro rano było, prawda? Ale mimo to udało się zrobić kilka ciekawych ujęć:

Niedziela 23 listopada 2008 roku – mocny wiatr, padający śnieg, temperatura ok -2*C to pogoda, podczas której normalni ludzie o 7.00 w taki dzień przewalają się na drugi bok. Dziwne spojrzenie żony – moje w kierunku jej z lekkim uśmieszkiem i jazda w stronę południowych części naszego powiatu. Krótki spacer po lesie w Braciejowej potem kierunek Głobikowa, Kamieniec… Znowu spacerek i… z wielkimi przygodami